London – videocast #115
23.09.2011 • Wookie • Gry strategiczne
Martin Wallace jest bardzo popularnym autorem, który zasłynął takimi grami jak Steam, Brass, Boże Igrzysko, itd. Robi on przede wszystkim cięższe gry, wymagające skupienia i skutecznego myślenia strategicznego/taktycznego. London to gra karciana, z pewnym wykorzystaniem planszy, w której odbudowujemy miasto po pożarze w 1666 roku. Oparta jest ona na ciekawych mechanizmach, ale nie spodoba się każdemu – zapraszam do oglądania recenzji.
Kup London w sklepie planszomania.pl
Podobają Ci się videocasty? Wesprzyj mnie!
Zalety:
- Bardzo fajny mechanizm zagrywania kart
- Kostki ubóstwa – gracze muszą kontrolować ilość kart przed sobą i ilość kart w ręce
- Gra na granicy bankructwa – gracze muszą kontrolować dochody, bo nie będzie ich stać na potrzebne karty
- Ładne wydanie, czytelne karty
Wady:
- Losowość potrafi drażnić
- Gra dłuży się w 3 osoby, w 4 jeszcze bardziej
Moja ocena:
Informacje podstawowe
Tytuł: London
Autor gry: Martin Wallace
Typ gry: gra strategiczna / karcianabr />
Wydawca: Treefrog
Liczba graczy: 2-4
Wiek graczy: od 13 lat
Czas rozgrywki: 90 minut
Instrukcja: angielska
Cena: 129zł
Kompatybilne koszulki: Mayday Games Euro
Wookie: 
TT: 
Elrohil: 
Artur: 
Richer: 
Luk: 
d.j.: 
Pietro
edrache
zuthen
rzabcio
Nikoś
BLADY_HELL
artur
samix
Zeph
pan_satyros
Ktoś tu na koniec wystrzelił z tą piosenką jak guma z majtów
Gra ciekawa, a losowość o której mówisz jest do przełknięcia. Sam jak teraz gram w Na chwałę Rzymu to już znam większość kart i jest mi znacznie łatwiej, bo wiem do czego mam dążyć. No ale to jest właśnie oczekiwanie, czy się daną kartę dostanie… Tutaj widzę jest podobnie, chociaż tych kart jest trochę mniej.
Nie zgadzam się z Twoją opinią. Ile razy grałeś w London? Założę się że pierwszy raz siedliście do rozgrywki w 4 osoby nie znając kart – gra wcale nie jest chaotyczne. Zagrałem kilka partii w 4 osoby kilka w 3 i wiele w 2.
Każde były inne ale równie dobre.
Myślę że podziałał tu syndrom małej ilości rozgrywek – nawet jestem pewien tego.
Generalnie oceniam tą recenzję za słabą. Gdybym nie znał gry to nawet bym do niej nie zasiadł bo tak wytłumaczyć to mógłbym nie grając w tą grę tylko czytając instrukcje.
Macie kilka akcji…ble ble… takich takich, tak się zagrywa karty……
Wookie musisz się przyłożyć. Nie oczekuję że będziesz tlumaczył mechanikę bo już kiedyś pisałeś że nie o to Ci chodzi, ale jeśli chcesz propagować gry jak to robisz i Chwała Ci za to to poświęć wiecej 2-3 minuty i pokaż możliwości tej gry bo nie jest prawdą że rzucasz karty kolor do koloru, wspomnij że karty mają opisy na dole i górze…….. etc.
W innych recenzjach (Tom Vasel i ostatni ŚGP) pojawia się zarzut że gra jest bardzo powtarzalna – partia w partię prawie to samo – potwierdzasz to Wookie ?
@Kamyk: gra może być powtarzalna, bo mamy trzy etapy kart, ale nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć/zaplanować układu kart. Grałem 6-7 razy i zawsze było ciekawie, ale rzeczywiście karty nie są bardzo zróżnicowane, dlatego może potem być nuda.
@jerrymagu: nie wiem, z czym się nie zgadzasz – chodzi o to, że jest nudniej w 4 osoby? Akcja “odpalanie” miasta, albo zagrywanie kart to długie akcje i często długo czekamy na turę i sama gra się dłuży. Takie miałem wrażenie, nie analizowałem tego dokładnie podczas kilkunastu partii w 4 osoby
Staram się, żeby recenzje trwały 9-12 minut i często skaczę po zasadach. Czasem wychodzi, czasem nie. Takie są skutki tego “stylu”, ale będę się starał lepiej prezentować esencję zasad.
Trochę zgadzam się z jerrymagu tzn. ja gry nie znam a ta recenzja zupełnie mnie nie przekonuje do zakupu (to akurat dobrze, bo muszę się opanować z kupowaniem kolejnych pozycji
). Więc nie wiem skąd się wzięła mimo wszystko tak wysoka ocena…
A co do samej formy – opis zasad w pigułce – nie jestem przeciwna a nawet popieram. Wszystkie inne videorecenzje najnormalniej w świecie mnie nudzą – zasypiam w połowie tłumaczenia zasad i przestaję cokolwiek rozumieć
Mam jeszcze jedno pytanie – niezwiązane z grą London – w nagłówku strony masz zdjęcia z Twilight Imperium – kiedy doczekamy się recenzji ?
Pozdrawiam
Kamyk
@Kamyk: raczej nie prędko, jeśli w ogóle. Twilight Imperium to gra długa i nie mam czasu w nią grać niestety :/
Downtime w 4 jest, ale z powodu ograniczonej interakcji można sobie większość rzeczy przemyśleć w turach przeciwników i grać w miarę sprawnie. Z interakcją jest problem – grze za blisko do pasjansa.
Z zarzutem o losowość się częściowo zgadzam, bo są karty będące po prostu lepszą wersją innej i karty które zupełnie nic nie robią… ale tutaj można naprawdę sporo zdziałać dobrze rozgrywając to co się dostanie. Jeśli masz naprawdę badziewny dociąg możesz zawsze np wybudować dzielnicę z dużą ilością kart tylko po to żeby mocno przekroczyć limit, wyrzucić najgorsze śmieci przy okazji zapychając nimi możliwość podnoszenia kart innym graczom (a dzielnica się przyda). Dodatkowo połowa kart w ogóle nie będzie wystawiana i wylądują na stole jako opłaty, wtedy przydają się kiepskie karty żeby nie dawać fajnych okazji innym. Jakbym nie grał to bym się spodziewał jakiejś masakrycznej losowości a tak nie jest, mam wrażenie że macie jakieś ustalone strategie i jak karta nie pasuje to stwierdzacie że jest losowo – trzeba się dostosowywać do tego co się dostanie.
Ale nie powiedziałbym żeby gra na 3 i 4 osoby nie miała sensu – jest trochę podbierania kart, interakcji przy dzielnicach i niektóre karty zmieniają swoją siłę z ilością graczy. Np karta która pozwala kontrolować górę talii jest mega mocna na 2 graczy – można zostawiać śmieci drugiemu graczowi a on będzie musiał je dociągnąć.
Co do powtarzalności to miałem wrażenie że faktycznie gra jest mało urozmaicona. Ale z drugiej strony łamigłówka co najlepiej wystawić jest za każdym razem trochę inna, a nawet w podstawowej strategii bywa różnie. Grałem (i wygrałem) odpalając bardzo duże miasto ze 2,3 razy w trakcie całej gry. Grałem na zbieranie kasy i potem jej inwestowanie. Grałem na nie przejmowanie się pieniędzmi i dużo kredytów. Można grać na małe miasto, dzielnice i częste odpalanie. Jest zadziwiająco dużo działających opcji jak na mój gust.