Kilka słów o… – Wysokie Napięcie

Od dłuższego czasu miałem ochotę zagrać w Wysokie Napięcie, ale zawsze coś stawało mi na drodze. W końcu zagrałem i wrażenia mam mieszane – z jednej strony gra ekonomiczna, z drugiej strony niewiele mamy wpływu na to co się dzieje na planszy i niedopatrzenia naszych przeciwników stanowią o naszym ostatecznym wyniku. Czy gra ta zasługuje na zdobytą nagrodę Gry Roku 2007?

Rozgrywka
W Wysokim Napięciu wszyscy gracze dążą do wybudowania i zasilenia jak największej ilości elektrowni. Rozgrywka podzielona jest na tury, które dzielą się na fazy. Na początku ruchu gracze licytują elektrownie zaczynając od pierwszego, najlepszego gracza, co daje przewagę graczom, którzy są najsłabsi. Następnie gracze kupują, w kolejności od najgorszego, zasoby – im mniej zasobów tym są droższe. Gdy wszyscy gracze zakupią zasoby, znów w kolejności od najsłabszego wszyscy mogą wybudować budynki(centra zasilania bodajże) w miastach płacąc tym więcej, im dalej miasta są od siebie położone. Ostatni jest etap zasilania, w którym zasoby trzymane w elektrowniach poświęcamy, aby dostarczyć prąd do jak największej ilości miast – im więcej miast, w których mamy postawione budynki zasilimy, tym więcej pieniędzy dostajemy. Gra trwa tak, aż jeden z graczy postawi swój 7 budynek – wówczas zaczyna się drugi etap gry, w którym można stawiać dodatkowe budynki w miastach (nie można mieć dwóch jednego koloru w jednym mieście), a po wylosowaniu specjalnej karty, spośród kart elektrowni rozpoczyna 3 etap. W ostatnim etapie gry można stawiać trzeci budynek w miastach. Gra kończy się, gdy jeden z graczy postawi swój siedemnasty budynek. Wygrywa gracz, który w ostatniej rundzie zasili najwięcej miast.
Zalety i wady
Zaletą Wysokiego Napięcia jest z pewnością potrzeba sporego kombinowania i strategicznego myślenia – gracze przez całą grę muszą być skoncentrowani na ostatecznym wyniku. Po drugie, w Wysokie Napięcie warto zagrać z powodu ciekawej mechaniki gry zmuszającej graczy do ciągłej interakcji w licytacjach, czy podczas ekspansji na planszy.
Gra ta nie należy jednak do moich ulubionych – najbardziej ułomny jest chyba system kolejności „od najgorszego, do najlepszego”, oraz spora przypadkowość sytuacji na planszy. Pierwsza wada sprawia, że nie warto dążyć do posiadania dużej ilości budowli w miastach, aż d samego końca gry – zasada ta przesadnie karci wygrywającego. Po drugie, układ planszy sprawia, że bardzo dużo zależy od początkowego rozstawienia naszych pierwszych budynków – pechowe i nietrafne posunięcie na początku źle wpływające na całą grę to spora przesada.
Ostateczna ocena
Gra jest dobra, ale nie bardzo dobra – rozumiem, że całym rzeszom fanów ta planszówka tak bardzo się spodobała, ale nie jest to pozycja dla każdego. Jeśli nie zagrasz z odpowiednimi ludźmi, z odpowiednim nastawieniem to możesz stracić po prostu 1-1,5 godziny, które mogłeś poświęcić choćby na, bardzo dobrą grę planszową, Agricolę.
6+/10