Wypas – recenzja

Wypas to towarzyska gra karciana, w której gracze wcielają się w rolę juhasów strzegących i strzygących powierzone im stada owiec. Proste zasady, krótki czas gry i wiejski klimat sprawiają, że świetnie nadaje się ona na rozgrywkę w gronie rodziny, czy znajomych, którzy niekoniecznie interesują się planszówkami.

Pierwsze wrażenia

Gra, na początku nie sprawia dobrego wrażenia. Niespójna okładka (Marcin ‘Andrew’ Gręźlikowski rysował cały rysunek, a owce na brzegach to praca Macieja ‘Sqva’ Zasowskiego) i pustawe pudełko na początku mnie odtrąciły. Lektura instrukcji, która jak się później okazało nie jest kompletna, przebiegła szybko i można było zasiąść do gry. Rysunki na kartach, które wyglądają na zrobione odręcznie w zeszycie, podczas nudnej lekcji, nadają grze świetnego klimatu i wszyscy gracze czują się naprawdę swojsko. Na początku miałem mieszane uczucia co do tej gry.

Rozgrywka

Celem gry jest zdobycie jak największej ilości punktów ze strzyżenia naszych owiec.
Na początku gry każdy dostaje 5 kart i jedną kartę juhasa, którą kładzie przed sobą. Wybierany zostaje baca, na środku kładziemy tor punktacji i gra się rozpoczyna.

Każda tura dzieli się na pięć faz:
1. Licytacja.
2. Redyk.
3. Strzyżenie.
4. Dobieranie kart.
5. Zmiana bacy.

Podczas licytacji, baca bierze 3 karty(lub 2 dla 3 graczy) z potasowanego stosu kart owiec i akcji. Podgląda je, wybiera jedną, którą kładzie zakrytą, a pozostałe odkryte, na środku stołu. Następnie gracz po jego lewej wybiera kartę, która będzie licytowana i może złożyć ofertę kładąc przed sobą kartę owcy. Kolejny gracz może spasować, lub za pomocą kart owcy(owiec) przebić ofertę przeciwnika. Wygrany zabiera do ręki wylicytowaną kartę, a wszystkie, które zostały użyte podczas licytacji trafiają na stos kart odrzuconych.

Po wylicytowaniu wszystkich kart następuje faza redyku. Gracze, po kolei, mogą wystawiać karty w dwóch koszarach, które znajdują się po prawej i lewej stronie karty juhasa. Karty owiec można zagrywać na wda sposoby. Pierwszy to w kolejności, w danym kolorze, np. 2, 3, 4 koloru żółtego. Drugi to te same wartości owiec, w różnych kolorach.

Następnie gracze mogą strzyc owce w swoich koszarach i im więcej ich mają, tym większe zyski one im przynoszą. Ostrzyżone owce trafiają przed graczem jako jedno runo i przesuwa się jego pionek na torze punktacji.

Podczas dobierania kart każdy otrzymuje 3 nowe karty, a następnie bacą zostaje kolejny gracz.

Gra trwa do momentu, w którym jeden z graczy nie zdobędzie piątego runa. Dostaje on wówczas 4 punkty dodatkowe, pozostali gracze mają szansę ostatniego strzyżenia i gra się kończy.

W grze oprócz owiec w różnych kolorach z różnymi wartościami, występują karty Dolly i karty akcji. Dolly to owca jednego z kolorów, oznaczona znakiem zapytania. Przyjmuje ona wartość od 1 do 6 dla danego koloru. Karta Super Dolly przyjmuje dowolną wartość i kolor, czyli jest ona w praktyce najbardziej pożądaną kartą. Karty akcji to wilk, który zabija najbardziej wartościową owce przy strzyżeniu, czarna owca to karta, która pozawala na kradzież już wystawionej owcy w koszarze, a złodziej pozwala na kradzież karty z ręki. Wszystkie te karty można zablokować zagrywając kartę psa pasterskiego.

Wady

Gra niestety nie jest wolna od wad, ale dwa największe problemy da się zauważyć dopiero po kilku rozgrywkach.

Największym problemem jest ustalanie zwycięzcy i zakończenie gry. Zauważyłem, że gracz, który pierwszy zrobi piąte strzyżenie i otrzyma dodatkowe punkty, praktycznie zawsze wygrywa. Nie wynika to z tego, że liczy on sobie w głowie punkty i dokonuje przemyślanego ruchu, ale z tego, ze szybko pozbywa się owiec z koszarów i dokłada nowe. Bardziej doświadczeni gracze zazwyczaj strzygą każdy układ, jeśli są tam co najmniej 3 karty(nieraz 2) i wpływa to na jakość rozgrywki.

Dodatkowo muszę jeszcze raz wspomnieć o instrukcji, w której nie wszystko jest jasno wyłożone i wytłumaczone. Licytacja jest opisana niedokładnie, a najgorszy jest błąd przy opisie wykładania kart przez bacę. Tekst głosi, że dociągane są 3 karty(lub 2 podczas gry w 3 osoby), a zdjęcie prezentuje 4.

Zalety

Gra po pierwsze jest prosta. Zasady da się wyjaśnić praktycznie każdemu, kto na minutę skupi swoją uwagę na grze. Jest to szczególnie ważne, jeśli mamy niewiele czasu, gramy z nowymi osobami, czy tłumaczymy grę młodszym graczom.

Wypas to gra szybka, bez dłużyzny. Kolejne fazy w rundach przebiegają sprawnie i nikt nie musi długo czekać na swoich przeciwników, aby ci skończyli ruch. Cała rozgrywka może trwać nawet 15 minut, a przy większej ilości graczy to tylko pół godziny – tyle czasu na gry mają nawet najbardziej zabiegani.

Kolejnym plusem gry, o którym już wspominałem są rysunki nadające klimatowi rozgrywce. Proste linie, zabawne facjaty owiec i filigranowi górale wyglądają świetnie.

Na dodatkową pochwałę zasługują karty akcji wprowadzające do rozgrywki dodatkowych emocji i interakcji między graczami. Fasolki, które z pewnością były inspiracją do polskiego Wypasu, nie zawierają takich kart, a szkoda.

Ostatnie strzyżenie

Wypas to porządna polska produkcja – grywalna, dobrze przetestowana i nieźle skonstruowana. Nie jest ona pomysłem stuprocentowo oryginalnym, bo zapożyczenia z Fasolek są oczywiste, ale posiadanie jednej nie wyklucza zakupu drugiej. Najważniejsze dla mnie jest to, że rozgrywkę zaproponować mogę każdemu, bo tematyka i poziom zaawansowania nie odstraszą ani rodziny, ani nowych graczy. Jest to, obok nieśmiertelnego Wiochmen Rejsera, najlepsza gra Kuźni Gier w jaką grałem, ale do najwyższego poziomu europejskiego troszkę jej brakuje.

Moja ocena:

Dziękujemy Kuźni Gier za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Informacje podstawowe
Tytuł: Wypas
Typ gry: rodzinna, karciana
Autor: Maciej Zasowski , Michał Stachyra
Wydawca: Kuźnia Gier
Liczba graczy: 3-6
Wiek graczy: od 6 lat
Czas rozgrywki: 15-30 minut
Instrukcja: polska
Cena: ok. 40 zł