Santy Anno – recenzja

Masz w domu spory stół, a wokół niego dużo miejsca? Lubisz biegać po domu i przepychać się z innymi graczami w wyścigu po pirackie złoto? Często spotykasz się w większym gronie? Nie przeszkadza Ci średniej jakości wykonanie i odpychające grafiki? Santy Anno to gra, która niekoniecznie spodoba się każdemu, ale wiele osób będzie się przy niej nieźle bawić.

Co w pudełku

Santy Anno odstrasza swoja zawartością. Karty są w dziwnym formacie i przedstawiają nietypowe rysunki. Każdemu z ośmiu kolorów odpowiada lakietka postaci, ramka postaci, oraz karta z okienkiem. Po cholerę aż 3 sposoby, przy tak małej grze, oznaczenia dla każdego gracza? Zadałem sobie to pytanie po otwarciu pudełka i nadal je sobie zadaje. Bardzo odpychająca jest również tabliczka punktacji. Duży, twardy element gry, który pomaga tylko w określeniu jakie punkty przyznawane są kolejnym graczom, za ich wynik w danej rundzie. Co do wykonania i ogólnej jakości grafik w grze, wydawca mógł bardziej się postarać.

Rozgrywka

Rozkładamy wszystkie osiem statków i każdy z graczy siada przy jednym z nich. Kładzie po jego lewej stronie tabliczkę z imieniem swojej postaci, a na statku ramkę z postacią wskazując, że tam właśnie się znajduje jego pirat. Następnie jeden z graczy, tzw. bosman, rozkłada 5 kolejnych kart, które wskazują na jaki statek poszczególni piraci mają się kierować, aby zdobyć złoto. Karty te, w uproszczeniu, wskazują wspólną cechę dla statku, na którym znajduje się pirat gracza, z tym, na który ma się przenieść. Gracz musi w myślach ułożyć całą podróż pirata po statkach, aż dowie się, gdzie kończy się jego podróż. Następnie wstaje i biegnie dookoła stołu, bierze ramkę ze swoim piratem i przenosi na statek końcowy. Gdy wszyscy gracze usiedli znów na krzesłach odwracane są karty wskazówek i szybko sprawdzana jest poprawność pozycji graczy. Wszyscy są nagradzani, zgodnie z kolejnością i trafnością.

Gra kończy się po 5 rundach, a najbogatszy z graczy zostaje zwycięzcą i kapitanem statku, dwaj kolejni oficerami, a reszta pomywaczami pokładu statku Santy Anno.

Oprócz podstawowych kart pokładowych, w grze mamy do dyspozycji karty eksperckie, które można do gry wprowadzić już po pierwszej partii, oraz karty zdarzeń, które doprowadzają do totalnego chaosu, ale także do ciekawszej zabawy.

Trudność gry

Gra leży na mojej półce już od bardzo dawna, ale miałem bardzo duży problem ze znalezieniem graczy, stołu z 8 krzesłami i przestrzeni potrzebnej do gry. Oczywiście zagrać można na ziemi, czy jak to proponował mi znajomy na trawce, na łonie natury, ale wariant podstawowy zakłada stół z ośmioma krzesłami. Czy twórcy gry nie zdają sobie sprawy, z tego jak niezmiernie mało osób posiada w domu odpowiednie warunki do gry w Santy Anno?

Party game dla niewybrednych

Kolejna, po Mafii, gra Granny oznaczona jako ‘party game’ jest pozycją dla osób mało wymagających. Dostarcza ona rozrywki, śmiechu i dobrej zabawy, ale osoby, które znają więcej gier w tym gatunku, po Santy Anno sięgać będą okazjonalnie. Są wyjątki, ale mało jest prawdziwych zapaleńców tej pozycji.

Podsumowanie

Sporo wspomniałem o wadach i problemach związanych z każdorazową próbą gry, ale Santy Anno nadal są zjadliwe. Gra nie jest trudna i wszyscy po kilku chwilach, czy po pierwszej rundzie zrozumieją jej zasady. Jak wspomniałem, Santy Anno, to całkiem niezła zabawa. Recenzja ta kończy się niezwykle szybko, bo trudno tutaj pisać o mechanice, skalowaniu, czy down time w grze. Santy Anno to przeciętniak w swojej klasie i poprzez swoje wady traci wielu potencjalnych nabywców. Ci zaś, którzy przymkną oko na problemy tej gry, mogą spędzić całkiem nieźle czas ze znajomymi, najlepiej takimi, co w życiu nie grali w wiele planszówek.

Moja ocena:

Dziękujemy Grannie za udostępnienie gry do recenzji.

Informacje podstawowe
Tytuł: Santy Anno
Typ gry: party game
Autor: Alain Orban
Wydawca: Granna
Liczba graczy: 3-8
Wiek graczy: od 10 lat
Czas rozgrywki: 30 minut
Instrukcja: polska
Cena: ok. 40zł