Pnącza – recenzja

…logiczno-strategiczna gra planszowa dla dwóch osób (…)  „małym chemikiem” (…) w rywalizację (…) Czy będziesz to ty?
Jeśli te hasła do ciebie przemawiają, to dalej nie czytaj.

W pudełku

W jakim pudełku? Pnącza to gra typu „zrób to sam” do której materiały można pobrać tu: http://www.mark6.pl/?page_id=233 I właśnie za to to daję Pnączom 2 duże plusy. Pierwszy za to, że za darmo, drugi za to, że “pudełko” to zwykła koszulka A4 – czyli przestrzeń w ogóle nie zmarnowana .

A trzeci plus należy się za to, że Pnącza są przygotowane w wersji kolorowej (dla tych bogatych), wersji czarno białej (dla oszczędnych), wersji kolorowo-czarno-białej, po polsku i po angielsku. Każda z tych wersji prezentuje się bardzo ładnie. I choć na pierwszy rzut oka elementy wyglądają dość nieczytelnie, oko szybko się do tego stylu przyzwyczaja.

A było tak…

1. download
2. wydruk
3. cięcie*
4. czytanie instrukcji
5. miesiąc przerwy
6. czytanie instrukcji
7. kilkanaście rozgrywek
8. trochę śmiechu
9. odłożenie gry na zawsze

* w moim przypadku zaczęło się od cięcia, gdyż pół-kolorowy wydruk dostałem pocztą

I niestety nie przesadzam. Po pierwszym przeczytaniu instrukcji wydawało mi się, że gra jest absurdalnie banalna. Szybko rozegrałem partyjkę w swojej głowie, wygrałem, grę odłożyłem. Ale zbliżają się święta i pod choinkę dostałem nową grę. Podczas rozpakowywania nowej gry bardzo źle się czułem. Wiedziałem, że nie powinienem mieć nowej gry, ponieważ w domu jest gra, w którą jeszcze nie grałem. Więc otworzyłem szafkę, wyciągnąłem Pnącza i poświęciłem im należną ilość czasu.

Instrukcja

Długa i zniechęcająca. Jest w niej dużo tekstu, większość zasad jest dobrze opisanych, są w niej przykłady… Niestety, jest ona niezbyt dobrze zorganizowana. Dodatkowo, już w pierwszych minutach gry okazuje się, że jest niepełna i bardzo niejasna.

Od pierwszego czytania instrukcji, do pierwszej prawdziwej rozgrywki (czyli rozgrywki, w której znaliśmy wszystkie zasady i nie mieliśmy już żadnych wątpliwości) minęło ponad 40 minut. Te 40 minut jest o tyle bardziej denerwujące, że pierwszych kilka partyjek kończyło się po maksymalnie 2 minutach, a podczas tych 40 minut musieliśmy „dopisać” sobie parę reguł.

Jak grać (wersja super szybka)

Z puli dostępnych żetonów układamy przed sobą 3 rzędy (grządki) żetonów. W każdej grządce kładziemy po 4 żetony według zasad, które znajdziemy w instrukcji. Dodatkowo dobieramy jeden żeton potrójnego rozwidlenia i kładziemy go przed sobą.

Na początku każdej swoje tury decydujemy, z której grządki będziemy korzystać, po czym wykładamy żetony na planszy. Możemy budować swoje Pnącza, albo Pnącza przeciwnika. Po skończonej turze, odbudowujemy grządkę, którą wykorzystaliśmy.

I tu pojawia się bardzo ważne pytanie. Co zrobić z żetonami, których nie wykorzystałem? W każdej turze mam do dyspozycji 3 punkty akcji, +1 jeśli poświęcę poprzednie 3 na rozbudowę pnączy. Co zrobić z pozostałymi żetonami jeśli wykorzystam tylko 1 punkt akcji? Zostawić i dobrać brakujące czy wyrzucić i grządkę zasadzić od nowa?

W Pnączach prócz żetonów pnączy mamy do dyspozycji żetony kamieni (dla urozmaicenia proponuję korzystanie z prawdziwych kamieni). Kamienie służą do rezerwowania terenu. Ich idea ma sens, niestety w faktycznej rozgrywce zawsze szkoda nam było wydawać na nie punkty ruchu.

Jest także jedna wyjątkowa reguła. Jeśli pnącza zostaną rozwidlone zanim któryś z graczy przekroczy pułap 8 punktów, to dostaje się +3. Niestety nie wiadomo kiedy dochodzi do rozwidlenia. Czy jest to sytuacja z rys. a1, czy dopiero a2?

Gramy

Autor gry proponuje pierwszych kilka partyjek zagrać „do 30”. Jest to dobry pomysł, bo “szybko” przyswajamy reguły i przygotowujemy się do gry właściwej. Gra wtedy faktycznie jest bardzo błyskawiczna, ale opiera się głównie na mieszaniu pnączy przeciwnika. Zwycięstwo osiąga się przez zablokowanie pnączy przeciwnika a nie przez zdobywanie punktów.

Przy grze bardziej agresywnej, „do 40”, rozgrywka również stosunkowo szybko dobiega końca. Nadal nie dochodzi w niej do starcia między pnączami przeciwników. Czyli wciąż można grę uznać za dość nudną.

I dopiero przy rozgrywce „do 50” można mówić o grze. Dopiero tu, uważam, można mówić o rywalizacji. Bardziej można się skupić na zdobywaniu punktów niż na blokowaniu przeciwnika. Jednakże wciąż bardzo skuteczną taktyką jest mieszanie w pnączach przeciwnika i doprowadzanie do blokady.

Taktyka

Gdy tylko przeciwnik rozwidli swoje pnącza, a następuje to bardzo szybko, można objąć bardzo skuteczną taktykę “blokuj”. Wystarczy wtedy wszystkie możliwe punkty akcji (2) poświęcić na to, aby przeciwnikowi przeszkadzać w budowie pnącz. Rozgrywka niemal za każdym razem skończy się na długo zanim którykolwiek z graczy będzie mieć szansę na dojście do zwycięskiego pułapu punktów.

Powyższa taktyka jest uogólnieniem, ponieważ los może tak chcieć, że nasz przeciwnik będzie dostawać dużo żetonów rozwidleń i wtedy zablokowanie mu ruchów będzie niemal niemożliwe. Aczkolwiek tak się jeszcze nie przytrafiło.

Punktacja

W Pnączach punkty zdobywa się na bardzo różne sposoby. Prawie każdy nasz ruch jest punktowany. Są punkty dodatnie, są ujemne, wszystko jest jasno wypisane w Instrukcji.

Niestety, nigdzie w instrukcji nie doszukaliśmy się informacji o tym, co się dzieje gdy rozbudowując Pnącza przeciwnika wykonuję akcje punktujące. Kto dostaje punkty? Gracz którego kolor punktuje? Gracz który wykłada żetony? Nikt? Można oczywiście powiedzieć, że skoro nie ma o tym mowy, to te ruchy są niepunktowane. Ale z drugiej strony, brak jasnej informacji o zakazie/nakazie punktowania wprowadza zamęt i wymusza na graczach “dopisanie” tejże reguły.

Na zakończenie

Plusy:

1. cena
2. wersje kolorystyczne i językowe
3. czas rozgrywki (bardzo krótki)
4. pozorny wysiłek mentalny
5. bardzo banalna mechanika
6. różnorodność ruchów punktujących
7. pudełko

Minusy:

1. trochę rozczarowująca rozgrywka
2. wybrakowana, długa i niejasna instrukcja
3. mocno ograniczona rywalizacja
4. zbyt wielka przypadkowość

Pnącza to gra, która zapowiadała się bardzo, bardzo fajnie, a potem bardzo, bardzo mocno mnie rozczarowała. Wyzwanie intelektualne jest, ale jak na mój gust za małe. Za zwycięstwo/porażkę w dużej mierze odpowiadają przypadek i poziom intelektualny przeciwnika a nie mój spryt i moje zdolności strategiczne.

Suma summarum, Pnącza to zabawna pozycja dla osób wchodzących w świat gier logicznych, strategicznych, logiczno-strategicznych.

Moja ocena:

Informacje podstawowe
Tytuł: Pnącza
Typ gry: logiczno-strategiczna
Autor: Mateusz “JAskier” Pitulski
Wydawca: mark6
Liczba graczy: 2
Wiek graczy: od 5
Czas rozgrywki: 1-15 minut
Instrukcja: polska
Cena: gra darmowa