Metro – nieco lepsze Carcassonne

Zapewne wiele osób, a wiemy jak szeroka jest rzesza fanów Carcassonne, nie zgodzi się z tytułem tej recenzji, ale moim zdaniem ta gra wydana przez G3 jest pozycją doskonalszą od gry Hansa-Jurgena Wrede.
W Metro każdy z graczy próbuje połączyć tory w taki sposób, aby ich pociągi przejechały jak najdłuższą drogę zanim trafią na stację, a pociągi przeciwnika jak najkrótszą. Zapraszam do lektury recenzji.

W pudełku
Pudełko do gry Metro jest przesadnie wysokie, ale problem ten może być przeszkodą dla graczy, którzy mają naprawdę mało miejsca na półce. W grze wykorzystujemy kwadratowe elementy metra, planszę, pionki do oznaczania punktacji, kolorowe figurki wagonów metra, oraz karty pomocnicze. Nie mam zarzutu do żadnego z wyżej wymienionych elementów pudełka, ale tor punktacji na zewnętrznej części planszy jest bardzo nieczytelny – zlewające się kolejne pola utrudniają odczytanie i zaznaczanie aktualnego wyniku. Na szczęście każdy z graczy pamięta swój wynik, co pozwala uniknąć nieporozumień.
Rozgrywka
W grze Metro naszym celem, nie jest, o dziwo, optymalizacja układanego toru, tylko maksymalne jego wydłużenie, dlatego gracze muszą sporo kombinować. Każdy gracz rozpoczyna swój ruch z jednym żetonem w ręku i jeśli ten mu się zupełnie nie podoba, może dociągnąć dodatkowy, który musi już użyć. Żetony rozkłada się zgodnie z kilkoma zasadami, które zabraniają kończyć torów poprzez jeden żeton, oraz zmuszają do dokładania torów w taki sposób, aby strzałki na nich narysowane pokrywały się z tymi na planszy. Ta druga zasada ogranicza nieco nasze możliwości zagrania żetonu, ale na każdym z nich jest dokładnie taka sama ilość torów wjeżdżających i wyjeżdżających. Sprawia to, że w każdej chwili mamy około 20-35 możliwości do wyboru. W momencie, gdy kładąc żeton połączymy miejsce wyjazdu naszego wagonu, z jakąkolwiek inną stacją dostajemy tyle punktów ile fragmentów toru „przejeżdżamy”, a jeśli stacją docelową jest jedna ze stacji na środku planszy, wówczas nasze punkty są podwojone. Rozgrywka przebiega zazwyczaj bardzo sprawnie i szybko, a zasady są banalnie proste, dlatego nic nie stoi na przeszkodzie, abyście zagrali w tę grę także z młodszymi graczami.
Metro a Carcassonne
Dlaczego w ogóle porównuje te dwie pozycje – mają one sporo wspólnego: w obu grach dokładamy kwadratowe elementy planszy, do już rozstawionych, gramy na punkty oraz możemy znacząco wpłynąć na wynik naszego przeciwnika. Najpierw należy porównać wykonanie obu tych gier – Carcassonne pomimo braku planszy wygrywa w tym starciu z powodu swoich grubszych, lepszych jakościowo żetonów. Biorąc pod uwagę samą rozgrywkę, skłaniałbym się nieznacznie w stronę Metra – tu gra przebiega szybciej, płynniej, ponieważ każdy element pasuje praktycznie wszędzie, graczy musi tylko postanowić w jakim miejscu najlepiej mu go położyć. Jeśli chodzi o losowość gry to również Carcassonne ustępuje pola swojemu przeciwnikowi – w tej pierwszej może dochodzić do sytuacji, w której czekamy całą grę na jeden, odpowiedni żeton, a w Metrze nawet przy sporej dozie „pecha” możemy wygrać grę dzięki skupieniu i strategicznemu myśleniu.
Ostatecznie, tak jak to ogłosiłem w tytule artykułu Metro, pomimo iż nie jest grą, którą da się znacznie rozbudować dodatkami, jest lepsze od światowego hitu, jakim bezsprzecznie jest Carcassonne. Niestety, dla producenta tej gry, wydał on tę grę o parę lat za późno, choć nadal może ona stać się hitem.
Podsumowanie
Metro to gra bardzo dobra, ale nie wyśmienita – oprócz ograniczonego, ale nadal doskwierającego, elementu losowości, frustrujące może być przygotowanie gry dla 6 graczy, w momencie, gdy przy większej ilości niż 4 gra się nudzi. Do zalet tej gry zaliczam sprawną rozgrywkę, intuicyjność zasad i potrzebę myślenia strategicznego, bez którego nie mamy szansy na wygraną.
8/10